7,43/10 głosów: 7 Oceń artykuł

W dniach 30.06.2007 – 14.07.2007 odbył się, zorganizowany przez Koło Naukowe Inżynierii Wodnej, spływ królową Polskich rzek, Wisłą. Wystartowaliśmy z Warszawy na wyczarterowanej od SKŻu Dezecie i ponowiliśmy próbę z ubiegłego lata, tym razem szczęśliwie osiągając cel naszej wyprawy, Gdańsk.


W czasie naszego, trwającego dwa tygodnie rejsu mieliśmy okazję poznać Wisłę od strony, od jakiej większość z nas jej nie znała. Rzeki dzikiej i niezwykle malowniczej, która urzekła nas swoim spokojem a zarazem swoją potęgą.

Poznać to wszystko mogliśmy dzięki jachtowi DZ, który po odpowiednim przygotowaniu do takiej wyprawy (m.in. tent i rozkładane pod nim koje) stał się naszym środkiem transportu oraz domem.

Mając do dyspozycji namioty oraz wspomniane koje, mieliśmy pewną dowolność, jeśli chodzi o dobór miejsc na nocleg. Były to zarówno zaciszne i odludne miejsca jak np. wyspy znajdujące się po środku rzeki, jak i większe miasta i miasteczka, które napotykaliśmy na swej drodze. Każdy rodzaj noclegu miał swoje wady i zalety. Miejsca dzikie pozwalały cieszyć się spokojem, umożliwiały bliższy kontakt z naturą i pozwalały na rozpalenie ogniska. Natomiast postoje w miastach pozwalały uzupełnić zapasy jedzenia i wody oraz na zadbanie o część rozrywkowo kulturalną np. wypad do kina we Włocławku lub na bilard w Grudziądzu.

Niestety nie ma róży bez kolców i owym kolcem całej wyprawy stały się elementy, na które nie mieliśmy żadnego wpływu. Pogoda oraz stan wody w Wiśle.

Wszyscy pamiętamy jak deszczowa była pierwsza połowa lipca. Deszcz padał najczęściej przelotnie, ale praktycznie codziennie, przez co skutecznie studził nasz entuzjazm obniżając zarazem morale załogi oraz bardzo utrudniając funkcjonowanie na jachcie. Paradoksalnie duża ilość opadów nie przełożyła się ani trochę na poziom wody w rzece. Efektem tego były rekordowo niskie stany. Zanurzenie DZ do małych nie należy, dlatego przez cały czas (za wyjątkiem zalewu Włocławskiego i Martwej Wisły) borykaliśmy się z koniecznością doboru szczególnie precyzyjnego toru, po którym się poruszaliśmy. Próbując tym samym odnaleźć miejsca gdzie jest najgłębiej i możliwe jest bezpieczne uniknięcie płytszych rejonów. Nie wszędzie udawało się znaleźć taki tor. W innych miejscach z kolei głębokość w linii nurtu nie była wystarczająca. Wówczas albo przechodziliśmy dosłownie „na styk” lub stawaliśmy na mieliźnie. W takiej sytuacji dopiero, kiedy kilka osób wysiadło i odciążyło jacht, ten mógł przepłynąć nad płycizną. Czasem konieczne było obrócenie jachtu i cofniecie się kawałek w górę tak, aby dalej popłynąć zupełnie inną stroną.

Pomimo licznych przygód i twardej lekcji, którą dała nam pogoda, udało się zrealizować nasze plany. Wszelkie trudy rejsu i niewygody, które towarzyszyły nam przez cały jego czas przestały mieć znaczenie w chwili, kiedy dopłynęliśmy do Gdańska. Uczucie, jakie towarzyszyło nam chwili przepływania obok starówki oraz zabytkowego żurawia, sprawiły, że w jednej chwili to, co do tej pory było momentami dla nas piekłem, stało się powodem do dumy i bardzo nas dowartościowało. To cudowne zdać sobie w jednej chwili sprawę z tego, że wszyscy wykazaliśmy dostateczną wolę walki, siłę i że wspólnymi siłami szczęśliwie osiągnęliśmy cel naszej podróży.

W czasie 14 dni pokonaliśmy Wisłą blisko 500 km. Kiedy tylko było to możliwe płynęliśmy na żaglach. Po drodze mieliśmy okazję rozejrzeć się bardziej po takich miastach i miasteczkach jak: Czerwińsk nad Wisłą, Płock, Włocławek, Toruń, Grudziądz, Gniew, Świbno oraz oczywiście Gdańsk. Za sprawą wyjątkowo kapryśnej pogody mieliśmy okazję do sprawdzenia się w szczególnie uciążliwych warunkach, szczególnie pogodowych. Bogatsi o masę przygód i doświadczeń jesteśmy dumni i szczęśliwi, że byliśmy częścią tej wyprawy.

Oceń artykuł
7,43/10 głosów: 7